Bruno Fernandes w barwach Manchesteru United rozegrał 335 meczów i zdobył w nich 111 goli. Zaledwie siedem tygodni temu stał w Manchester Opera House i mówił o dumie z tytułu PFA Player of the Year za sezon 2025-26. Obecnie kapitan United gra znacznie słabiej, a jego liczby w tym sezonie wyraźnie odstają od poprzednich.
Kapitan Czerwonych Diabłów zdobył już nagrody Premier League i Football Writers’ za wkład w nieoczekiwane trzecie miejsce drużyny. W minionym sezonie strzelił dziewięć goli i zanotował 21 asyst, pobijając rekord Premier League, który wspólnie należał do Thierry’ego Henry’ego i Kevina De Bruyne’a.
W ostatnich 11 meczach sezonu United strzelili 21 goli, a Fernandes albo sam trafiał do siebie, albo asystował przy 12 z nich. W serii siedmiu spotkań, która przywróciła klub do europejskiej elity po dwuletniej przerwie, 31-letni Portugalczyk brał udział w dziewięciu z 12 trafień.
Statystycznie wynik był niezwykły i przypominał Erica Cantonę z tytułowego sezonu 1995-96, kiedy trafiał w sześciu kolejnych meczach, z czego pięciokrotnie drużyna strzelała tylko jednego gola.
„To był wyjątkowy sezon dla mnie – powiedział Fernandes zgromadzonej publiczności. – Jestem bardzo dumny.
Ale nie gramy w tenisa. Nie gramy tylko dla siebie. Gramy dla drużyny, dla klubu, dla kibiców. Nie ma nic bardziej wyjątkowego niż to”.
Słowa te nabierają szczególnego znaczenia, bo w porównaniu z tamtymi wyjątkowymi liczbami obecny sezon wypada znacznie skromniej.
Fernandes wystąpił we wszystkich minutach sześciu ligowych meczów United. Ma na koncie trzy gole i jedną asystę, wszystkie zdobył w spotkaniach z Ipswich, które było drugim meczem sezonu i jak dotąd jedynym zwycięstwem jego drużyny.
Te liczby są jednak lepsze niż w poprzednim sezonie, kiedy po sześciu kolejkach miał dwa gole i nie zanotował żadnej asysty.
Wtedy jednak Fernandes grał na głębszej pozycji w środku pola, którą preferował Ruben Amorim.
Spadek formy w liczbach
Obecny sezon to jego drugi najlepszy wynik pod względem oddanych strzałów – średnio 3,3 na mecz, najlepszy był 3,5 w sezonie 2020-21. Jednocześnie jest to drugi najgorszy wynik pod względem strzałów celnych, średnio 0,8 na mecz. Kreowanie sytuacji (średnio 2,5 na mecz) to także drugi najniższy wynik w jego czasie na Old Trafford, wyraźnie gorszy niż 4,0 w poprzednim sezonie.
Jeszcze bardziej uderzające jest to, że w tym sezonie stworzył zaledwie jedną dużą szansę, czyli precyzyjne podanie łukiem, po którym Bryan Mbeumo wyszedł sam na sam z obrońcą Ipswich 30 sierpnia. Średnio w poprzednim sezonie Fernandes tworzył jedną taką okazję na mecz.
Połączenie tych liczb i ogólnego zaangażowania Fernandesa częściowo tłumaczy, dlaczego United zebrali zaledwie sześć punktów z sześciu pierwszych meczów, czyli najgorszy start ligowy od 40 lat. Wtedy Ron Atkinson został zwolniony, by zrobić miejsce dla sir Alexa Fergusona.
Pojawia się jednak pytanie, czy Fernandes jest przyczyną kryzysu United, czy jego objawem.
Zdrowie i głos trenera
Pojawiają się wątpliwości co do formy fizycznej portugalskiego rozgrywającego. Fernandes rzadko opuszcza mecze, ale nie zagrał w ostatnim spotkaniu Ligi Narodów z Norwegią. Selekcjoner reprezentacji Jorge Jesus powiedział, że były zawodnik Sportingu „gra z bólem”.
Fernandes zdążył jednak wrócić do gry w dwóch ostatnich meczach reprezentacji w czasie przerwy. Wcześniej rozegrał pełne 90 minut w wygranym 4:0 meczu Ligi Mistrzów z mistrzami Azerbejdżanu, Sabah FK.
Trener United Michael Carrick nie widzi w tym problemu, przygotowując drużynę do wtorkowego meczu z Atletico Madryt.
„Miał jakiś problem, ale to się zdarza bardzo często – powiedział Carrick. – Zawodnicy grają z różnymi dolegliwościami.
Nie jest to idealne, ale da się to kontrolować. Bruno może grać. Taką ma postawę.
Praktycznie już się z tym uporał, na dzisiejszym treningu był bardzo dobrze dysponowany i nie może doczekać się meczu”.
Problemy w ataku i w środku pola
Pod koniec ubiegłego sezonu, gdy wkład Fernandesa był najbardziej produktywny, Benjamin Sesko regularnie grał na pozycji numer dziewięć, a weteran Casemiro był podporą środka pola United.
Z dziewięciu ligowych goli, które Sesko zdobył w 2026 roku, cztery przygotował Fernandes. Z kolei Portugalczyk asystował przy czterech z pięciu ostatnich goli Casemiro w barwach United, począwszy od 1 lutego.
Poza golami wyraźnie widać też, że brakuje Seski i Casemiro.
Nawet najwięksi wielbiciele Casemiro nie mogą twierdzić, że obecne słabe wyniki United wynikają z odejścia 34-letniego Brazylijczyka do Interu Miami latem. Jego ustawienie i rozumienie gry pozostają jednak na wysokim poziomie. Dzięki niemu Fernandes mógł ryzykować, bo wiedział, że w razie straty piłki United nie zostaną zaskoczeni w przejściu do obrony.
Co do Seski, świeża kontuzja goleni tylko przedłuża jego nieobecność, która jest bardzo dotkliwie odczuwana, a na jej koniec wciąż nie ma żadnej daty.
Władze klubu zignorowały głosy domagające się wzmocnienia ataku latem i zamiast tego wzmocniły środek pola Carricka.
Plan zastąpienia Słoweńca na początku sezonu przez Mbeumo na pozycji numer dziewięć trzeba było jednak porzucić, gdy Amad Diallo doznał urazu kostki tuż przed pierwszym meczem w Hull.
Zadanie przypadło Matheusowi Cunhie, ale ten wielokrotnie cofał się głęboko, w przestrzeń, którą zajmował Fernandes, i obaj nigdy nie znaleźli skutecznego sposobu, by sobie z tym poradzić.
Dla Fernandesa oznacza to ograniczenie, a choć nie brakuje mu pewności siebie, wydaje się, że na jego decyzje to wpływa.
W weekendowym meczu z Tottenhamem Fernandes potrzebował aż 23 minut, by ukończyć jedno podanie.
W poniedziałek, mówiąc o meczu z Atletico, Carrick stwierdził, że nikt nie ma „zagwarantowanego” miejsca w składzie. Dodał jednak tyle zastrzeżeń, że trudno uznać, by rozważał pominięcie swojego kapitana.
United muszą jednak zacząć się poprawiać, a to oznacza, że Fernandes też musi.
„To świetny zawodnik, Bruno – powiedział Carrick. – Czasem coś po prostu nie wychodzi. Czasem przychodzi taki okres.
Ale dla tego klubu zrobił niesamowite rzeczy i w przyszłości znów to zrobi, o tym nie ma wątpliwości”.